Powiedzenie „Sport to zdrowie” jest tak prawdziwe, jak „Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni”. Jedno i drugie to nieprawda, a z pewnością nie w ujęciu ogólnym. Jak złamiesz kość, to odpowiednio nastawiona zrośnie się w krótkim czasie i będzie jeszcze mocniejsza. Ale gdy złamanie będzie skomplikowane, albo gdy kości się nie nastawi, albo wreszcie gdy zwichniesz jakiś staw, to chcesz czy nie chcesz, żyć będziesz dalej, ale już nigdy tak sprawny i nie tak mocny jak wcześniej.

Sport z definicji nastawiony jest na rywalizację i zwycięstwo, a nie na zdrowie. Jeśli więc to pierwsze będzie stało w sprzeczności z ostatnim, a tak bywa nierzadko, to mamy sprawę jasną.

Nie mylmy pojęć. Rekreacja to zdrowie, bo to ona z definicji jest na zdrowie nastawiona. Korzysta ona z dyscyplin sportowych jako form ruchu, korzysta ze współzawodnictwa jako formy mobilizacji, ale jej celem jest właśnie zdrowie.

Osobiście uprawiam sporty walki. Mam za sobą (dzięki Bogu) krótki okres fanatycznego podejścia do treningów. Niestety z tych czasów nie pozostały mi tylko pouczające wspomnienia. Wielokrotne i silne kopanie w powietrze zamiast w worek treningowy – rozwala kolana jeszcze szybciej niż biegi w tenisówkach. Powie wam to każdy karateka sprzed 20 lat, gdy uczono, że im więcej tym lepiej. Dziś na szczęście już tak się nie uczy (zazwyczaj).

Nie jesteśmy niezniszczalni i tej niezniszczalności nie nabędziemy przez sport czy jakikolwiek trening. Ludzie którzy ćwiczą, są o tyle do przodu, że znają swoje granice. Rozumne i pokorne podejście pozwala je poznać zanim będzie za późno.

Tak na koniec jedno pytanie nie tylko dla sceptyków. Dlaczego sportowcy, którzy osiągnęli sukces olimpijski dostają od państwa dożywotnią rentę? Zmusza do refleksji

Serdecznie pozdrawiam i przepraszam, że tak się rozwlokłem :p